*** („Pustynia uczuć”) - Martyna Gawin

*** (,,Pustynia uczuć”)

Moją jasną duszę ogarnął mrok

Teraz gdy odszedłeś, został tylko on

Rozpacz naszych wszystkich rozstań 

Pochłonęła ciemna otchłań

To uczucie już wyblakło

Niczym w ciemną noc

Blednie księżycowe światło

Nikt nie mówił, że będzie łatwo

Teraz gaśnie i moje światło

Upada potęga naszego uczucia

Rośnie żałość cudzego współczucia

I nagle… Mrok

Lecz w tej ciemności, 

Słyszę każdy twój krok

Wyzbywam się trosk

I nagle… Mrok

Zabijasz ją

Spada w bezdenną otchłań ciemności,

Z każdym twym ciosem drży coraz mocniej

Aż w końcu… Pęka, niczym tafla kruchego lusterka

I nagle… Mrok

Zabiłeś ją.

Zabiłeś miłość swoją podłością,

Upokorzyłeś niechlubną wiernością

Aż w końcu —zdusiłeś nieludzką oschłością

Lecz teraz, gdy już pogrzebałeś nasze wspólne marzenia

Moja dusza jest wolna i pragnie spełnienia

Teraz, gdy moje oczy są tak przenikliwie zimne

Ogarnia cię rozpacz i błagasz usilnie

Lecz ja już nie słyszę…

Odnajduję spokój i upragnioną ciszę

Zamykając oczy zaczynam śnić, 

Już nie żyję po to –  byś ty mógł żyć…