Zaparzone Rozmowy
Dziennikarstwo z pasją
Święto pracy
Historia Świata to historia ludzkiej pracy. Mimo to bohaterowie tej historii nie pojawiają się na kartach podręczników, rzadko trafiają im się główne role w filmach. Zwrot ludowy w kulturze popularnej jest stosunkowo nowym zjawiskiem, ale nie bez powodu chyba największym wyznacznikiem luksusu jest brak konieczności pracy. I jest to luksus, na który najciężej sobie zapracować.
Miley, Hannah i my. Dlaczego wciąż pamiętamy i oglądamy „Hannah Montanę”?
Hannah Montana to nie tylko serial – to kawałek dzieciństwa, który do dziś w nas gra. Dlaczego po latach wciąż wracamy do historii Miley Stewart i jej podwójnego życia? Bo za blond peruką kryło się coś więcej niż popowa bajka – opowieść o dorastaniu, marzeniach i byciu sobą.
Polityka bez filtra. Skąd wzięła się brutalizacja debaty?
Międzynarodowy Dzień Pamięci o Katastrofie w Czarnobylu
Dziś – 26 kwietnia – obchodzimy Dzień Pamięci o Katastrofie w Czarnobylu. Równo 40 lat temu wydarzenia z Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej zmieniły świat na zawsze.
This one is for the girls only – trzy seriale, które rzucają nowe spojrzenie na doświadczenie kobiecości
Jak rozpoznać grafomana w literackiej głuszy?
Krótka charakterystyka zjawiska grafomanii, zarówno z perspektywy psychologicznej, jak i tekstowej. Rozważania łączymy z analizą niedawno zaognionego konfliktu z odmętów booktoka i case study na przykładzie sławetnej autorki „His Obsession”.
Męskie oblicza systemu. Studium typologii aktorskich w polskim kinie lat 1945–1989
Przemyślenie napięcia między inteligenckim etosem reprezentowanym przez Andrzeja Łapickiego i Bronisława Pawlika a groteskową rzeczywistością socjalizmu, którą demaskowali mistrzowie tacy jak Stanisław Tym czy Wojciech Pokora. Poprzez analizę ról pierwszo- i drugoplanowych, wysnute zostają wnioski, że aktorzy PRL-u pełnili rolę mediatorów, którzy za pomocą dramatu lub satyry pomagali widzom oswoić i zrozumieć otaczający ich absurd.
*** (,,Moje miasto”) – Martyna Gawin
Tam gdzie język staje się emocją. Poezja Mirona Białoszewskiego
Ekfraza, czyli jak opisać to, co widać?
Czy da się opisać obraz tak, żeby ktoś naprawdę go „zobaczył”? Czy słowa mogą uchwycić to, co zwykle ogląda się oczami? Czy ekfraza może zmienić sposób patrzenia… i czytania?
